Ξεκαθάρισμα 1ο : Όποιος απαντά στο ερώτημα του τίτλου αρνητικά, ας
μην συνεχίσει το διάβασμα, θα χάσει τον χρόνο του..
Ξεκαθάρισμα 2ο : Ως θύμα ατελείωτης λεκτικής
βίας, χυδαιότητας και τραμπουκισμού τις τελευταίες ημέρες, αδυνατώ να είμαι αντικειμενικός.
Υπάρχει έντονη συζήτηση εδώ και
καιρό για το πόσο εφαρμόζεται το καταστατικό και η ιδρυτική διακήρυξη του
ΣΥΡΙΖΑ, μήπως τα όργανα μέσα στο κόμμα κοντεύουν να γίνουν διακοσμητικά, πόσο
λειτουργεί η Κεντρική Επιτροπή, τι χαρακτήρα και τι ρόλο παίζουν τα Συνέδρια, πόσο
το κόμμα ελέγχεται από τα κάτω ή μήπως μιλάμε πια για ένα κόμμα προεδροκεντρικό
με παρελκόμενη την Πολιτική Γραμματεία.
Με λίγα λόγια, αμφισβητείται η
δημοκρατική λειτουργία του κόμματος.
Προσωπικά δεν θεωρώ ότι ακόμη
υφίσταται τέτοιο θέμα.
Δεν θα σταθώ όμως σε αυτό το
σημείο.
Δεν είναι το ζητούμενο ή το θέμα
αυτού του άρθρου.
Αυτό που με βασανίζει είναι ένα
πρόβλημα, του οποίου κρυβόντουσαν όλες οι διαστάσεις ή έστω ο ρομαντισμός και η
καλή μου πίστη με εμπόδιζαν να αναγνωρίσω.
Υπάρχει σοβαρό έλλειμα ήθους όσον
αφορά το διάλογο και την ανοχή στην αντίρρηση.
Τι εννοώ;
Διατυπώθηκαν αντιρρήσεις σχετικά
με τους χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης στο τελευταίο Eurogroup.
Αντιρρήσεις που δεν είχαν στόχο
να πλήξουν το κύρος, την καλή πρόθεση ή την εντιμότητα της κυβέρνησης και της
προσπάθειάς της αλλά να εκφράσουν την αγωνία για την τήρηση των προεκλογικών
υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ και του προέδρου, όπως ο ίδιος έχει διαβεβαιώσει
αμέτρητες φορές μετά τις εκλογές!
Ο τρόπος αντιμετώπισης αυτών των
αντιρρήσεων ήταν πρωτοφανής και σοκαριστικός!
Και δεν αναφέρομαι στην κυβέρνηση
ή στην ηγεσία του κόμματος αλλά σε μέλη και στελέχη που υποστηρίζουν την
ηγετική ομάδα.
Δεν ήταν κακό ή λάθος που υπήρξε
αντίδραση στους διαφωνούντες! Αλοίμονο! Και θεμιτό και φυσιολογικό και όμορφο
και δείγμα υγείας είναι να διατυπώνονται και οι μεν και οι δε απόψεις!
Αυτό που ήταν αισχρό, χυδαίο,
προκλητικό, απολίτιστο και σχεδόν φασιστικό ήταν ο τρόπος αντιμετώπισης των
διαφωνούντων από πολλούς συμπαθούντες την ηγεσία.
Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης
αλλά και σε τοπικές Οργανώσεις Μελών, ο τραμπουκισμός, οι προσωπικές επιθέσεις,
οι προσβολές, η χυδαιότητα και το μίσος που δεχτήκαμε όσοι διαφωνήσαμε με τους
χειρισμούς του πρωθυπουργού και του επιτελείου του ήταν αν όχι κάτι το
πρωτοφανές, σίγουρα κάτι το απαράδεκτο (τουλάχιστον!) για τα δεδομένα, την
Ιστορία, και το ήθος της Αριστεράς!
Γνωρίζω βεβαίως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ
είναι ένα ιδιαιτέρως πολυσυλλεκτικό πλέον κόμμα που περιλαμβάνει ρεφορμιστές
σοσιαλδημοκράτες, ευρωκομμουνιστές, κομμουνιστές και γενικά ανθρώπους όχι μόνο
από την ευρω-αριστερά αλλά και από την αντικαπιταλιστική και επαναστατική
αριστερά. Προσφάτως έχουν έρθει και άνθρωποι που ανήκαν στον κεντροαριστερό,
γενικά προοδευτικό ή ακόμη και τον φιλελεύθερο κεντροδεξιό χώρο, ο καθένας με
τα κίνητρα και τους σκοπούς του (που ποικίλουν από την ανιδιοτέλεια μέχρι τον
πλέον υστερόβουλο ωφελιμισμό…).
Είναι λογικό λοιπόν να μαζεύονται
σε έναν κομματικό χώρο (δε λέω πολιτικό γιατί οι διαφορές τους είναι από μικρές
μέχρι χαώδεις..) άνθρωποι εττερόκλητοι και με εντελώς διαφορετικές οπτικές,
θεωρήσεις, βιώματα, ερεθίσματα και ιδέες.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι σε
περιπτώσεις διαφωνιών, αντί των λογικών επιχειρημάτων και της παράθεσης
συγκεκριμένων στοιχείων, ακόμη και του εκτενούς πολιτικού διαλόγου και της
αντιπαράθεσης ιδεών πρέπει στο βωμό της επικράτησης και της εσωκομματικής
πειθαρχίας και επικυριαρχίας να αισθάνεται κανείς ότι βρίσκεται τουλάχιστον στο
λάκκο των λεόντων ως άλλος Δανιήλ!!!
Η πολυσυλλεκτικότητα και η
ποικιλία δεν είναι η κατάρα του ΣΥΡΙΖΑ, όπως θέλουν να την παρουσιάσουν πονηρά
οι αστοί, μια άποψη που δυστυχώς συμμερίζονται πολλοί υποστηρικτές της
πλειοψηφίας.
Είναι η ευλογία, η ομορφιά και
ένας ακόμη λόγος που τον εμπιστεύτηκαν οι Ελληνες.
Όπως και να έχει, η
επαναστατικότητα και ο ριζοσπαστικός χαρακτήρας της Αριστεράς είναι θεμέλιοι
λίθοι μιας μαζικής οργάνωσης της εργατικής τάξης όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν μπορούν να αντικατασταθούν από
τον κυνισμό, την ισοπέδωση και τον συμβιβασμό της Δεξιάς και των αστικών
κομμάτων, όσο κι αν το επιθυμούν πολλοί εντός κόμματος, που στην ουσία αυτοί
αποτελούν ξένο σώμα και όχι οι χιλιάδες σύντροφοι που αγωνίζονταν για τον
ΣΥΡΙΖΑ και πιο πριν για τον Συνασπισμό και τα υπόλοιπα κόμματα και τις
οργανώσεις που τον αποτελούν σήμερα, στα πέτρινα χρόνια ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΠΩΣ ΑΥΤΟΙ που
τότε στεγάζονταν στην ασφάλεια κα στα οφέλη αστικών κομμάτων ή άλλων χώρων..
Αυτό που πρέπει να προβληματίζει
σήμερα το κόμμα ολόκληρο και ακόμη περισσότερο την ηγεσία του εκτός από την
σωστή δημοκρατική λειτουργία του, είναι το ήθος που έχει διαμορφωθεί στα
εσωτερικά του και το επίπεδο και η μορφή του εσωκομματικού διαλόγου και της αντιπαράθεσης.
Στην τελική, η ηγεσία οφείλει να
επιλέξει αν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι κόμμα σκεπτόμενων αγωνιστών ή φανατικών οπαδών
– χούλιγκανς.
Υ.Γ Προς τους «ρεαλιστές» «συντρόφους»
Όλο αυτό το κράξιμο και ο διωγμός
των πιο προχωρημένων, ριζοσπαστικοποιημένων και γιατί όχι επαναστατικών
στοιχείων μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ
(που καταντήσαμε, μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ
η λέξη «επαναστάτης» να εκστομίζεται ως βρισιά, κατηγορία ή χλεύη)
θυμίζει σε όσους γνωρίζουν
Ιστορία , την προδοσία της γραφειοκρατίας με τη διάλυσης της Διεθνούς, την
πολιτική της ταξικής συνεργασίας, των Λαϊκών μετώπων, της προδοσίας και σφαγής
της Ισπανικής Επανάστασης, χάριν των Δυτικών εμπορικών συμμάχων και αμέτρητα
άλλα πράγματα που εντάσσονται στη λογική "του ρεαλισμού και του καλού του
κόμματος και της Πατρίδας (!!!)»
Κι έτσι οι αστοί τότε (οι
τοκογλύφοι και εκβιαστές σήμερα) από εχθροί τότε (από εκμεταλλευτές και θύτες
σήμερα) μετατρέπονται σε «συμμάχους» τότε (σε «εταίρους» σήμερα) και οι
αντιφρονούντες μέσα στο κίνημα μετατρέπονται σε πράκτορες των Ναζί τότε (σε
προδότες, συμμάχους του Σαμαρά, υπονομευτές και επικίνδυνους «υπερεπαναστάτες»
σήμερα)!
Ντροπή και όνειδος…
